پاییز

گاهی تو جستجوهای بی هدفت میرسی به یه کلبه از جنس وبلاگ.. کلبه ای که نزدیک ده ساله که هر چند ماه یه بار آپ میشه.. همه آپ ها هم یه غمی داره توش، از انواع غم..و حس تعلق و نفرت توأمان! ده ساال... اینجور وبلاگا رو دوست دارم! هر چند که به شدت دلگیرن... چرا آدما گاهی اوقات تیکه ای از خودشونو تو گذشته جا میذارن تا بعدها مجبور شن همش برگردن و واکاوی کنن تا اون تیکه رو پیدا کنن؟ آدما مگه چندبار زندگی میکن...

از طرف وبلاگ «طلوع من» دعوت شدم به بازی "گاهی به کتابهایت نگاه کن".. :) اصل بازی بر اساس به اشتراک گذاشتنِ متنیه که اول کتابی که هدیه گرفته شده، نوشته میشه... اما فکر کنم کل کتابهایی که تا حالا هدیه گرفتم، به زحمت به تعداد انگشتای یه دست برسه! و هیچکدوم از اونا هم متاسفانه یادداشتی ندارن تا جایی که ...