تشویش

ساقی بده پیمانه ای، ز آن می که بی خویشم کند

بر حسن شور انگیز تو، عاشق تر از پیشم کند

غافل کند از بیش و کم، فارغ ز تشویش,م کند

سـوزد مرا سازد مرا، در آتش اندازد مرا

وز من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند...

رهـی

دوباره شونه های تو، دوباره های های من... چه جای خوبیه آغوش، برای دردهای من....

+ شعر بالا..

ب ن :

ب نظر معمولا همه اتفاقات گذشتۀ زندگی یه آدم، به مرور تو شخصیت فعلیش نمایان میشه...

از چهره و رفتارش گرفته، تا حتی طرز راه رفتن و صداش...!